| KoR_K!E's profile~*~chocolate~*~PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
May 31 ทำไมต้องรักใครรักจิงด้วย??????ทำไม...ทำไมเราไม่เป็นเหมือนกาเทยคนอื่นทั่วไปล่ะ...ที่ไม่ได้รักใครจิงจัง...เรามันเป็นกาเทยที่แปลกเนาะ
รักใครรักจิง...แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครรักเลย...ทำไมเราถึงทำแบบเพื่อนกาเทยคนอื่นเราไม่ได้...
ทั้งๆที่เพื่อนก็เตือนเสมอว่า...อย่าไปรักใครจิงจัง...แต่ทำไม่ได้...ก็คนเรามันไม่เหมือนกันนี่หน่า...
คนมันเป็นแบบนี้ให้ทำไงล่ะ...ใครไม่มาเป็นช้านก็ไม่รู้หรอกว่าความรักมันยิ่งใหญ่แค่ไหน...
ช้านนะจะทุ่มเทให้กับคนช้านรักมากๆๆ...แต่พอลองกลับมาคิด...เรานี้มันก็โง่เนาะ...
ก็รู้อยู่ว่าที่เราทำไปอ่ะ...มันไม่มีอะไรตอบแทนกลับมาเลย...นอกจากคำว่า...เจ็บ...
ไม่เคยมีใครเห็นคุณค่าของเราหรอก...แค่เพียงเหตุผลเดียวคือ...เราเป็นกาเทย...????? *~*||^_^รักนิวนะ^_^||*~*....[[T_Tแต่นิวไม่รักT_T]]ไม่รู้เพราะอะไร...อยู่ดีๆก็นึกรู้สึกดีกับเค้าคนนี้ขึ้นมา...ทั้งๆที่ก็รู้จักกันมาประมาณ 2 ปีแล้ว...ทำไม??????
เราก็น่าจะรู้ตัวดีนะว่าเราเป็นใคร...แล้วเค้าเป็นใคร...ทำไม...ถึงจะพยายามคิดตัดใจแล้วว่าคงเป็นได้แค่เพื่อน...แต่ทำไม่ได้
แล้วการกระทำของเค้าที่มีต่อเรา...มันทำให้เราคิดไปเองรึป่าว...เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเรา...ทำไมเค้าไม่ปฏิเสธ...เวลาที่เราไปจับมือถือแขนเค้า??
ทำไมเค้าต้องมาทำดีกับเราด้วย...รู้มั๊ยว่ามันทำให้เราคิดไปไกลเลยนะ...ว่านิวอาจจะ..???...ให้กับเขา...แต่...คงเป็นไปไม่ได้
ใช่สิ...เรามันไม่ใช่ผู้หญิงนี่...แต่เราก็มีหัวจิตหัวใจเหมือนกันนะ...ทำไมไม่แคร์ความรู้สึกกันบ้าง...ว่ารักแค่ไหน!!!!!!!
แล้วก็อยากขอโทษที่เข้าไปวุ่นวายกะชีวิตนิวมากเกินไปนะ...ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...นอกจาก-เพื่อน-...แค่เพื่อนจิงๆ
รู้มั๊ย...ว่าที่เขารักนิว...เขารักเพราะอะไร...เขารักเพราะนิวเป็นคนดี...ดีมากๆด้วย...ไม่เคยรักใครมากขนาดนี้มาก่อน...จิงๆ...สาบานได้...
จะทำยังไงนิวก็คงไม่คิดกับเขามากไปกว่าคำว่าเพื่อน...ใช่มั๊ย??...แต่เขาจะรอ...รอ...รอ...รอ...นิวนะ...ถึงแม้จะไม่หันมามองเขา
นิวจำได้มั๊ย...ก่อนหน้าที่เราจะมาเจอกันอ่ะ...เราเคยคุยกัน...แต่เราไม่รู้จักกันมาก่อน...แต่ในที่สุดเราก็ได้มาพบและรู้จักกัน...ทำไม????
ทำไมเราต้องมารู้จักกันด้วย...พอมารู้จักก็ทำให้เขารัก...เขารักนิวโดยไม่รู้ตัวมาก่อน...
อาจจะเป็นในนั้น...วันแสดงคึวันสุดท้าย...ตอนเลิกงานที่เราเจอกันหน้าหอประชุมยกส่าย...จำได้มั๊ยว่านิวทำอะไรกับเขา...
มันอาจจะเป็นจุดที่ทำให้เขาเริ่มรักนิวขึ้นมา...แล้วนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...เขาเหมือนขาดนิวไม่ได้เลยนะ...โทรหา...ไปหา...ทำทุกอย่างเพื่อได้ใกล้ชิด
แต่ก็เอาเหอะ...เขาน่าจะรู้ตัวดี...เขาขะพยายามเผื่อใจไว้นะ...แต่ถ้านิวได้เข้ามาอ่านอยากจะบอกว่า...เขาจะรอ...และ...จะรักนิวไปตลอดเลย...
^_^*/ รักนิว \*^_^
May 09 **สอบเลดละ**เฮ้อ.......จบสิ้นกันซะที ซัมเมอร์//*-*\\
เหนื่อยๆ....รอประกาศผลสอบอีกทีละกันนะ....คงใจหายแน่ๆ.....คริคริ
ไม่มีไรแล้วอ่ะ....ขี้เกียจพิมพ์ละ......
วันหลังมีอารายจะมาระบายลงในนี้ละกันนะ....
ใครอยากอ่านเรื่องน้ำเน่าของกาเทยลำปาง....
เข้ามาอ่านแล้วเม้นได้นะคะ ||^_^|| May 02 ไม่มีใครรักเราเลยหรอ...น้อยเนื้อต่ำใจเกิดมาตั้งเกือบ 20 ปีละ...ทำไม...ความรัก...ถึงไม่ยอมเข้ามาทำความรู้จักกับเรา...
ทั้งๆที่เราพยายามจะทำความรู้จักกับมันมาตลอด...ความรัก...จะไม่อยากรู้จักเค้าเลยหรอ...
รักใครแต่ละคน...สิ่งที่ได้กลับคืนมา...ไม่ใช่ว่าจะไม่มี...ได้แต่เพียงความรักแบบ...เพื่อน...พี่-น้อง...
แต่ความรักแบบที่เป็นคู่กันล่ะ...ทำไมมันไม่มี...รักใครใครเค้าก็ไม่รัก...
ถ้าจะให้ลองนับดูคนที่เค้ารักจิงๆก็มีไม่กี่คน...แต่จะมีมั๊ย...ซักคนในนั้นที่คิดกับเรามากกว่าคำว่า...เพื่อน...
แต่ในทางกลักัน...เมื่อลองมาคิดดูแล้ว...ก็ควรจะรุ้ตัวเอง...ส่องกระจกทุกวัน...ก็น่าจะรู้...
ว่าหน้าตาแบบเราใครเค้าจะมารัก...แถมยังเป็นกาเทยอีก...ยิ่งไปกันใหญ่...โลกนี้ไม่ยุติธรรม...
ทอม...ยังมีแฟนได้...แต่ทำไมกาเทยไม่มี...ทุกคนเคยสงสัยและคิดดูมั๊ย...มันแปลกจิงๆนะ...
แต่ก็เอาเหอะ...ความรัก...เราวิ่งตามหามัน...พยายามทำความรู้จักกับมัน...แต่มันไม่อยากรู้จักเรา...
คนที่เหนื่อยก็คือเรา...พอได้แล้ว...หยุดเหอะ...ถ้าเราดีจิงๆ...ซักวันคงมีคนดีๆเข้ามาหาเรามั่งแหล่ะ...
ต่อไปนี้ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข...อย่าไปกังวลอะไรเลย...รักตัวเองให้มากๆ...
ไม่มีครายรักเรามากไปกว่าตัวเราเองแล้วนะ...
อยากให้เพื่อนๆกาเทยทุกคนได้อ่านนะคะ...คิดว่าทุกคนคงคิดแบบเดียวกะเค้า...ไปละ...สู้ๆ...สู้กับความเหงา!!!!
April 25 มาแล้วววว...ไม่ได้อัพมาตั้งนาน ขอหน่อยเต๊อะปีนึงเต็มๆมั้งเนี่ยะ...ที่ไม่ได้มาอัพสเปซเลยอ่ะ...เกือบลืมวิธีทำไปแล้วแหล่ะ...อิอิ...มาบอกก่อนละกันว่าจะเริ่มอัพสเปซละ...เพราะช่วงนี้ว่างๆอยู่นะคะ...มีเรื่องราวอะไรจะมาระบายให้เพื่อนๆฟังกันนะคะ...แล้วเจอกัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! May 25 มิตรภาพจาก...บ้านคึ20บ้านคึ...สอนอะไรหลายๆอย่างให้กับเรา...บ้านคึเหมือนเป็นบ้านหลังที่สองเลยก็ว่าได้...พูดง่ายๆ...เราใช้เวลาอยู่บ้านคึ...มากกว่าที่เราอยู่บ้านของเราซะอีก...เหมือนเราอยู่กันเปฯครอบครัวใหญ่...มีรุ่นพี่เป็ฯผู้ปกครอง...ดูแล้วไม่ต่างจากการอยู่บ้านของเราเลย...เพียงแต่ต่างกันที่จำนวนคนที่อยู่ในบ้านมากกว่า
ตั้งแต่วันที่เราหาบ้านคึวันแรก...จนวันนี้...มาถึงวันสุดท้ายที่เราจะต้องปิดบ้านคึแล้ว...ก็เป็นเวลา 2 เดือนกว่าๆได้แล้วมั้ง...ในช่วงเวลาที่อยู่บ้านคึนั้น...มีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เราไม่เหงา...จากที่ไม่เคยรู้จักกัน...กลายมาเป็นเพื่อนกัน...บางคนอาจถึงขั้นสนิทกันมาก...ในบ้านคึมีงานให้เราทำ...งานคือการสร้างเพื่อน...เหมือนที่พี่เค้าบอกไว้จิงๆ...วันเวลา 2 เดือนนั้นมันผ่านไปเร็วจิงๆ...ตอนแรกๆคิดว่าทำไมมันช้าแบบนี้...พอมาถึงวันใกล้จะจบคึ...ถึงคิดได้ว่าทำไมมันเร็วแบบนี้...ไม่อยากให้มันจบเลย...อยู่บ้านคึมันสนุกจิงๆนะ...นั่งคุยกัน เล่นกัน กินขนมด้วยกัน...พูดแล้วคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมาเหล่านั้นจังเลย...มันได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง...มันทำให้เราโตขึ้น...เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นจิงๆ...สอนให้เราตื่นเช้า...ตรงต่อเวลา...มีความรับผิดชอบ...ตอนเช้า 9 โมงเราก็มานั่งนับยอดกันทุกวัน...แต่วันนี้ไม่มีอีกแล้ว...รู้สึกแปลกๆ...ปรับตัวไม่ทัน...10 โมง เราก็ไปบูม+ร้องเพลงกัน...เหมือนเป็นกิจวัตรไปแล้ว...ตอนบ่ายก็มาทำงานในบ้านคึ...มันทำทุกวันจนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปเลยนะ...ตอนกลางคืนเราก็ซ้อมแสดง...ถึงแม้จะท้อบ้างในบางครั้ง...แต่เพื่อนก็ให้กำลังใจ...ตอนซ้อมก็คิดว่าเมื่อไหร่จะถึงวันจิง...พอถึงวันจิงแล้วก็ไม่อยากให้มันถึงเลย...จากนี้ไปกลางคืนเราจะทำอะไร...อยู่เฉยๆ...เล่นเนต...งั้นหรอ...มันยังไม่ชินมั้ง...พิมพ์ไปก็นึกถึงเพื่อนๆไปนะเนี่ยะ...ก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคึนะ...!!!!
บรรยากาศวันสุดท้ายที่เราได้อยู่บ้านคึ...มันเหมือนวันแรกๆของบ้านคึเลยอ่ะ...ไม่เหลืออะไรในบ้านเลย...เหมือนตอนแรกที่เราเข้าบ้านคึมามันก็ไม่มีอะไร...บรรยากาศก็เหมือน...มีเพื่อนๆมานั่งเล่นไพ่กัน...เหมือนตอนแรกๆที่เรายังไม่ค่อยมีงานในบ้านคึกัน...อยากให้เพื่อนๆไปเห็นบรรยากาศแบบนั้นมั่งจัง...คงจะเศร้าน่าดู...รู้สึกใจหาย...ไม่รู้ว่าไปในมอ...เราจะยังได้เจอกันแบบนี้อีกรึป่าวไม่รู้...แต่เราก็จะเก็บความรู้สึกดีๆทั้งหมด...ที่เพื่อนๆทุกคนมอบให้เราไว้...จะไม่ลืมเลยแหละ...ขอบใจเพื่อนๆทุกคนที่ไม่รังเกียจกาเทยแบบพวกเขานะ...อยู่แล้วมีความสุขนะ...มันบอกไม่ถูก...มีความสุข...จนบอกจนเขียนออกมาไม่ได้...มันมากเกินคำบรรยาย...แต่ตอนนี้ก็เศร้าเกินคำบรรยายจิงๆนะ...แต่ไม่เป็นไร...ถึงจะไม่ได้อยู่บ้านคึ...แต่ความรัก+ความผูกพันธ์+มิตรภาพ...ของพวกเราก็ยังคงทนและจะอยู่ตลอดไปนะคะ...รักเพื่อน+รักพี่+รักบ้านคึ ค่ะ March 29 ไปเที่ยว...กะเพื่อนมาไปเที่ยวทะเลมา...กะเพื่อนๆในห้อง...สนุกมากๆเลย...ถึงแม้เขาจะโดนแมงกะพรุนเฮงซวยกัดก็ตาม...ซึ้งในน้ำใจเพื่อนๆที่ช่วยเขานะ...ไปเที่ยวครั้งนี้ได้อะไรหลายๆอย่าง...แต่การเที่ยวครั้งนี้คงไม่ใช่การเที่ยวครั้งสุดท้ายของพวกเรานะ...เราจะต้องไปมีความสุขด้วยกันอีกนะ...
ส่วนเพื่อนๆที่ไม่ได้ไปทะเลคราวนี้นะ...วันหลังเราไปเที่ยวกันนะ...ไปที่ไหนก็ได้...อยากให้ไปมีความสุขร่วมกัน...จำได้มั๊ยที่บราเดอร์เฟิร์นบอก...ว่าเราไม่สามารถที่จะรวมตัวกันครบได้อีกหลังจากจบออกไป...แต่ห้องเราต้องทำได้...ต้องครบได้...ซักวันนึง...ถึงแม้จะนานเท่าไหร่เราต้องทำให้ได้...
ความผูกพันของเรา...3 ปี...มันมีค่ามากๆเลยนะ...เร็วเนาะ...3 ปี แล้ว...อีก 4 ปีก็ทำงานกันแล้ว...มันเร็วจิงๆ...ก็เลยอยากจะให้เพื่อนๆมีความสุขร่วมกันซะ...ตั้งแต่ตอนนี้...เพราะหลังจากนี้มันคงยาก...เพราะมันต้องไปเรียนต่างที่ต่างถิ่นกัน...ถ้าเกิดมีโปรแกรมเที่ยวอะไรจะเซย์ฮัลโหลไปบอกนะ... March 08 ...เพื่อน...ช้านนะ...จะขอจดจำคืนๆนั้น....ที่พวกเราห้อง 601 ถึงแม้อาจจะไม่ทุกคนนะ...คืนนั้นเป็นคืนที่เขามีความสุขมากๆเลยรู้มั๊ย...เราไปนั่งร้องเพลงกัน...อวยพรวันเกิดให้เพื่อนตอนเที่ยงคืน...ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์กัน...ไปเดินเที่ยวรอบโรงเรียนกันตอนตี 1 ตี 2...ไม่รู้อีกนานแค่ไหน...ถึงจะมีความสุขแบบนี้ได้อีก...รักเพื่อนทุกคน
ค่ายนี้...ทำให้ช้านกะเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้คุยกันมาตั้งปีกว่า...ได้คืนดีกัน...ต้องขอบใจแซมกะบุษ...นะ...ที่ทำให้ช้านกะโน๊ตคืนดีกัน...ความรู้สึกวันนั้นมันบอกไม่ถูกอ่ะ...จะอายก็อายนะ...แต่ก็ดีใจที่ได้กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม...ก็มาคืนดีกันช้าไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าจะจากกันโดยไม่ได้คุยอะไรกัน...จากกันด้วยความแค้น...ต่อไปนี้ช้านสัญญาว่าจะไม่โกรธใครง่ายๆอีก...รู้ตัวว่าเขาเป็นคนขี้งอน...แต่เขาจะปรับปรุงตัวเองนะ...รักเพื่อนทุกคน
ทำไมมันถึงได้เศร้าแบบนี้...เวลา 3 ปีนี่ทำไมมันเร็วปานติดจรวดเลยอ่ะ...พิมพ์ไปน้ำตาจะไหล...นึกถึงภาพวันวานที่เราได้ทำอะไร...ทำกับเพื่อน...มันมีความสุขที่สุด...แต่ตอ่จากนี้ไปมันจะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว...เราต้องเดินหน้าต่อไป...ก้าวสู่โลกกว้าง...ไม่มีใครที่จะมารักและจิงใจกะเราเหมือนเพื่อนๆที่คบกันมาในช่วงม.ปลายนะ...จากกันไปแล้ว...ขอเพื่อนๆอย่าลืมกันนะ...มีไรก็ติดต่อกันได้...อย่าเงียบหายไป...จำไว้นะ...ซักวันพวกเราห้อง 601 จะต้องมารวมตัวให้ครบให้ได้...เราสัญญาว่าเราจะรักกันตลอดไป...รักเพื่อนทุกคนนะ...จากใจจริง February 08 >>>นิยามคำว่า...{{+รัก+}}[[รัก]]...คือ...ความรู้สึกดีๆระหว่าง คน 2 คน...ขอเน้นนะ...ว่าคน2คน...ไม่ใช่คน 2 เพศ...จะรักกันเราต้องมีการแบ่งเพศด้วยหรอ...ไม่อยากให้ทุกคนคิดแบบนั้น...รักทำให้โลกดูสดใส...จะรักใครก้อได้...ไม่จำเป็นต้องเป็นชายรักหญิง...หรือ...หญิงรักชาย...อยากให้ทุกคนทำความเข้าใจกะคำว่า...[รัก]...ซะใหม่นะ... |
|
|
